به گزارش مهرگیلان/ گوشیهای هوشمند به بخش جداییناپذیر زندگی ما تبدیل شدهاند. دیگر نه تنها برای تماس، بلکه برای پیام، عکس، خرید، درس خواندن، کار، سرگرمی و حتی خوابیدن هم به آنها وابستهایم. اما این همهکارهی کوچک، در کنار همهی مزایا، چه تأثیری بر کیفیت زندگی ما گذاشته است؟ ما با گوشیهایمان به دنیا وصل […]
به گزارش مهرگیلان/ گوشیهای هوشمند به بخش جداییناپذیر زندگی ما تبدیل شدهاند. دیگر نه تنها برای تماس، بلکه برای پیام، عکس، خرید، درس خواندن، کار، سرگرمی و حتی خوابیدن هم به آنها وابستهایم. اما این همهکارهی کوچک، در کنار همهی مزایا، چه تأثیری بر کیفیت زندگی ما گذاشته است؟
ما با گوشیهایمان به دنیا وصل شدهایم، اما گاهی از دنیای اطراف خود جدا ماندهایم. جمعهای خانوادگی، دیدارهای دوستانه، و حتی لحظههای تنهایی، تحت سلطهی نوتیفیکیشنها قرار گرفتهاند. فرزندان، بهجای بازی در کوچه، درگیر بازیهای آنلایناند؛ بزرگترها هم اسیر شبکههای اجتماعی، بیآنکه متوجه گذر زمان شوند.
نکته اینجاست که مشکل از خود گوشی نیست، بلکه از نوع استفادهی ماست. اگر گوشی به ابزاری برای رشد، یادگیری، ارتباط سالم و برنامهریزی بهتر تبدیل شود، بدون شک میتواند کمکحال زندگی باشد. اما اگر جایگزین حضور واقعی ما در لحظه شود، آرامآرام ما را از خودمان دور میکند.
بیایید گاهی گوشی را کنار بگذاریم. به چشم کسی نگاه کنیم، بدون واسطه حرف بزنیم، در طبیعت قدم بزنیم، کتاب بخوانیم. زندگی بیرون از صفحه نمایش هم هنوز ادامه دارد… و هنوز هم زیباست.
گوشیهای هوشمند به بخش جداییناپذیر زندگی ما تبدیل شدهاند. دیگر نه تنها برای تماس، بلکه برای پیام، عکس، خرید، درس خواندن، کار، سرگرمی و حتی خوابیدن هم به آنها وابستهایم. اما این همهکارهی کوچک، در کنار همهی مزایا، چه تأثیری بر کیفیت زندگی ما گذاشته است؟
نویسنده: پوریا افشاری
این مطلب بدون برچسب می باشد.
Δ
