به گزارش مهرگیلان / فردوسی، نه تنها یک شاعر بزرگ، بلکه احیاگر روح یک ملت است. او با سرودن شاهنامه، تنها افسانه‌ها و تاریخ اساطیری ایران را به نظم درنیاورد، بلکه زبان فارسی را از نابودی نجات داد و آن را به یکی از زنده‌ترین زبان‌های جهان تبدیل کرد.

در روزگاری که هویت ملی ایران در خطر فراموشی بود، فردوسی برخاست و با قلم و اندیشه‌اش شمشیری از کلمات ساخت. شاهنامه، مجموعه‌ای از اسطوره، پهلوانی، اخلاق، خرد و ریشه‌های فرهنگی است که قرن‌هاست ایرانیان را با گذشته‌شان پیوند می‌دهد.

فردوسی در شاهنامه، تصویر مردمانی را ترسیم می‌کند که با شجاعت، وفاداری، دانایی و عدالت زندگی می‌کنند. او جهان را به دو بخش روشنی و تاریکی، نیکی و بدی تقسیم می‌کند، و قهرمانانش را به جنگ با ظلم و جهل می‌فرستد؛ پیام‌هایی که امروزه نیز برای ما تازه و کارآمدند.

یاد فردوسی، یاد کسی است که با صبر سی‌ساله‌اش، اثری جاودانه خلق کرد. او به ما آموخت که فرهنگ، چیزی نیست که از بیرون بیاید؛ باید از درون خود بسازیم، نگه‌داریم و منتقل کنیم.

امروز اگر فارسی می‌نویسیم، می‌خوانیم و سخن می‌گوییم، و هنوز به افسانه‌های رستم و سهراب دل می‌بندیم، مدیون اندیشه و همت فردوسی بزرگ هستیم

نویسنده: احسان زرین‌کفش